بررسی واژه توایف در زبان هندی و اردو

بررسی واژه "توایف " "طوایف"  در زبان هندی و اردو Tawaif :

مقدمه:

 پس از ورود مسلمانان به هند در قرن 10 م از ایران ,افغانستان و آسیای میانه فرهنگ ایرانی-ترکی تقریبا در تمام جنبه های زندگی هندیان وارد و جاگیر شد ,پادشاهان ایرانی ،افغان و ترک مشوق هنر در تمام زمینه ها بودند و بسیاری از موسیقی دانان,شعرا,نویسندگان, نقاشان,خطاطان,معماران ,بافندگان پارچه و فرش و دانشمندان همه علوم در آن زمان از سایر کشورها به هند سرازیر شده و در دربار به گرمی پذیرفته می شدند ,اینان با آوردن فرهنگ و هنر خویش به هند و پذیرفتن برخی از جنبه های فرهنگ و تمدن هند فرهنگ نوظهوری را پدید آوردند که تا کنون در بیشتر بخش های شبه قاره هند قابل مشاهده می باشد.

یکی از این موارد نوازندگان و رقصندگان دوره گرد محلی بودند که در شهرها نمایش اجرا کرده و به فال گیری ,شعبده بازی و تن فروشی نیز مشغول بودند,اینان پس از ورود گروه های ذکر شده به شبه قاره هند در شهر ها سکنی گزیده و برخی به خدمت دربار پادشاهان درآمده و بقیه برای خود محله هایی ساخته و در آن ساکن شدند که به آن کوتا گفته می شد که به معنی عمارت بزرگ می باشد ,در این محله ها هر کس بر حسب پول و ثروت خویش خانه ای بنا نهاده و در آن به نمایش ,هنر نمایی ,رقص,موسیقی و آوازخوانی می پرداختند این منازل "نشاط خانه"  ،  کوتا Kotha   وتوایف خانه گفته می شدند  و در مقابل آن برنامه زنده پول دریافت می کرد,برخی از این زنان به تنهایی کار می کردند اما برخی دیگر دختران جوانی را که خانواده هایشان در اثر فقر و تنگدستی به ایشان  فروخته و یا از مناطق دیگر دزدیده شده و به این خانه ها فروخته می شدند را تعلیم داده و در اختیار خود می گرفتند تا نه تنها رونق محفل اشراف و درباریان باشند بلکه درآمد قابل توجهی نیز از این طریق عاید ایشان می گشت در هر  صورت این فرهنگ بخصوص در شمال هند از قرن 16 م تا  اوایل قرن  20 در شبه قاره هند بشدت رایج شد و تقریبا در قرن 18 م با پشتیبانی و تشویق پادشاهان سلسله گورکانی هند به اوج خود رسید.برخی اوقات این زنان برای اجرای "مشاعره " به منازل امرا و اشراف دعوت شده تا در "زنانه " یا اندرونی یعنی جایی که زنان طبقات بالای جامعه در آنجا اقامت داشتند برنامه اجرا کرده و "زنان شریف" نیز از هنر ایشان بهره ببرند در برخی متون از این زنان به نام" بازاری عورت" یاد شده یعنی زنانی که  مانند بازار در معرض دید و قابل دسترسی آسان هستند در مقابل آنان " زنان پرده نشین" یعنی زنانی که در منازل خویش و پشت پرده ها از چشم همگان پنهان بودند  و کسی به آنان دسترسی نداشت,از دیگر کلمات که برای توصیف ایشان به کار می رفت ناوچ Natuch  بوده که از کلمه ناچ Natch  هندی سرچشمه گرفته ناچ به معنی رقص است و ناوچ به معنی رقصنده زن می باشد ,بیشتر بزرگان و حتی امرا فرزندان خویش را برای یادگیری موسیقی و دیگر هنرها به نزد ایشان می فرستادند زیرا آنان از هر نظر استاد هنرهای نمایشی ، موسیقی ،مشاعره ، شعر و شاعری ،شطرنج و آواز بوده و دیگر این که آموزش آنها از جان و دل بود نه فقط در مقابل پول ، بیشتر توایف در شهرهای دهلی، لکنو ،بنارس ،میروت،فیض آباد،الله آباد،پتنا،آگرا،جی پور،علی گر،فرخ آباد،کانپور،فتح پور،پیشاور و کشمیر ساکن بودند، در شهر دهلی کهنه محله چاوری بازار تا مسجد جامع به " بازار حسن" شهرت داشت زیرا بیشتر کوتاها در این بخش از شهر بودند 

 

تعریف این واژه :

در واقع توایف روسپی های بسیار عالی مقام  و بلند مرتبه بودند که تعلیمات بسیاری در زمینه موسیقی,رقص,آوازخوانی,شعر,ادبیات فارسی و اردو ,شطرنج ,  ریاضی و آداب نگارش دیده بودند و بیشتر آن ها در منطقه شمال هند اینان در منازل خویش به هنرنمایی پرداخته و به علت تعلیمات خوبی که درباره شیوه رفتار و آداب ادب با مشتریان و مشوقین خود که بیشتر امرا ,درباریان ,ثروتمندان و هنرمندان یا در واقع  "شریفون" که به مردان  بلند مرتبه اطلاق می شد,  دیده بودند ,بسیار مشهور و شب ها معمولا محفل آن ها بسیار پر رونق بود,بسته به استعداد و هوش شخصی او منزل اینان شلوغ یا خلوت بوده و برخی از ایشان از زنان ثروتمند شهر محسوب می شدند.

 

موجرا Mujra :

در واقع در مجالس و محافل بزرگان , دربار گورکانیان و پادشاهان مسلمان محلی نوع خاصی از رقص کلاسیک شمال هند یعنی  کتک Khthak  وجود داشته که بسیار ملایم ,زیبا و محسور کننده بود و دختران بسیاری برای آموزش این روش از کودکی آموزش های سختی می دیده اند تا برای اجرا و هنرنمایی در پیشگاه پادشاه ,امرا و اشراف آماده باشند,موسیقی این رقص "موسیقی هندوستانی" و این روش از موسیقی خاص شمال هند بود,ضمنا روش های آواز خوانی مانند  "غزل " " ترانه" و "خیال " که از  انواع روش های خواندن آواز های کلاسیک  در شبه قاره هند محسوب می شود نیز به آنان آموزش داده می شد, تمامی این دختران "تهذیب " ،"ادب" و"تمیز" یا روش های مودبانه رفتار با مهمانان و مشتریان را می آموختند , از آموزش های ویژه به این دختران این بود که در عین ادب و شرم باید رفتاری دلربا ,زیبا و محسور کننده داشته و در عین حال شجاع و جسور نیز باشند تا بتوانند محفل خویش را گرم نگه دارند تا افراد بیشتری برای ملاقات با ایشان و بهره از هنر آن ها جلب شوند که البته در پس همه این  آداب و مراسم پولی که افراد می پرداختند تا چراغ این خانه ها روش بماند مهم بود,لازم به ذکر است که به اجرای این برنامه زنده "محفیل"گفته می شد که درواقع تلفظ هندی کلمه عربی محفل می باشد نوازندگان این محافل اغلب مرد بوده و از استادان چیره دست سازهایی چون طبلا ,سارنگی , سیتار و بعدها هارمونیوم بودند.در این محافل ظرفی پان Paan جلوی هر به رسم مهم اندازی گذارده می شد پان برگ درخت فوفل است که در آن میوه های خشک وتر ، تنباکو و خشکبار می گذارند که نوعی ماده مخدر در شبه قاره هند محسوب می شود و شخص در هنگام جویدن آن حالت تخدیری به او دست می دهد هم چنین در این گونه مجالس "شیشه" یا قلیان همیشه در دسترس مشتریان بود بعلاوه همه اینها شخصی که به محفل می آمد اغلب بر مچ دست راستش یک دستبند از گل های یاس خوشبو می بست و در طول شب مدام آن را می بویید زیرا برای حضور در محفل خوشبو بودن بسیار مهم بود

مشهورترین توایف در شبه قاره هند:

برخی از این زنان به ازدواج رسمی پادشاهان,وزراء,اشراف ,ثروتمندان  و حتی برخی افسران عالی رتبه انگلیسی در می آمدند,از جمله مشهورترین ایشان بیگم سمرو است که همسر والتر رین هارت سومبر یکی از افسران بلند پایه انگلیسی بود که پس از مدتی حاکم منطقه سردانا نزدیک شهر میروت را بر عهده گرفت ,یکی دیگر از این زنان موران سرکار بود که در نهایت همسر ماهاراجا رنجیت سینگ پادشاه منطقه پنجاب شد و برای او دو فرزند آورد ,وزیران همسر واجد علی شاه آخرین پادشاه منطقه اوده (لکنوی فعلی ) بود که به علت هوش و ذکاوت خود به سمت وزیر همسر خود نیز در آمد ,از نام های معروف دیگر می توان از گوهر جان ،زهره بای آگراوالی ، من بای ، نور بای ،ادا بای ،قدسیه بیگم ،هیرا بای ، رانا دل و اختری بیگم نام برد در واقع برخی از آنان  اولین زنانی بودند که صدای آواز  ایشان در شبه قاره هند  با روش جدید روی صفحه گرامافون ضبط شده است .

 

نتیجه :

در زمانی که بیشتر زنان در بی سوادی , جهل مطلق و اطاعت محض از مردان به سر می بردند ,توایف زنانی تحصیل کرده,مستقل ,ثروتمند و قدرتمند در جامعه بین قرون16 تا اوایل قرن 20 میلادی به شمار می آمدند,این زنان کاملا بر سر زندگی خود حاکم بوده و می توانستند آن گونه که می خواستند  زندگی کنند  با هر شخصی که مایل بودند ازدواج کنند یا تنها به زندگی خود ادامه دهند ,در کل باید گفت که این زنان زندگی شاد,بی دردسر و آزادی را می گذرانند ,بر طبق نظر محققین هندی فرزندان این زنان اگر دختر بودند به جرگه خود ایشان می پیوستند و اگر پسر بودند به جرگه موسیقیدانان,آوازخوانان ,شعرا و کسانی که این گونه منازل را اداره می کردند وارد می شدند,بسیاری اوقات با وساطت ایشان از قتل هایی که به دستور پادشاهان صادر می گشت جلوگیری می شد,در نهایت این زنان نقش عمده ای در جامعه کاملا مرد سالار زمان خویش بازی می کردند.

 

منابع :

1-Woman ,Islam and cinema /Gonul Donmwz –Colin /Reaktion Book 2004

2-Tawaif /lambert M.Surhone ….Mariam T.Tennoe /Betascript Publishery 2011

 

 


ایمیل

 

nassimco@yahoo.com

 

© 2021 سایت گردشگری هند. کلیه حقوق محفوظ است.
© 2021 hindgardi. All Rights Reserved. Designed By web2